یک روز پسرونه

هوا سرد بود، ده آذر 92.

بالاخره بعد از دو ماه و 17 روز تصمیم گرفتیم ببریمت پیش دکتر. باید یه کار پسرونه برات انجام می دادیم که برای سلامتی بسّر کوچولوهای ناناس خداوند تو آداب اسلامی برامون سفارش کرده.

من بابا شما و کمی بعد مامانبزرگ که خودش پسر نداشت و کلی استرس! 

موقع جراحی پشت در کلی گریه کرده بود برات و با صدای گریه هات امونشو بریده بودی.

به مامان گفتم : وقتی من دنیاش میاوردم برام گریه کردی؟گفت نه! آخه تو داد نزدی اگه جیغ و داد می کردی گریه م میومد! بس چی؟ فک کردی الکی اومدی اینجا؟ کلی رنج رو بدون فریاد تحمل کردم تا بهشت زیر پام بره!!!!

خلاصه بابا پاهاتو و من دستای ناز کوچولوتو گرفته بودیم و آقای دکتر ( سید ؟ هاشمی فشارکی) با کمک منشیش که آقابود مشغول شدن. از بس جیغ زدی دکتر دستاش می لرزید اما همش دعا می خوند زیر لبو

بعد 5 الی 7 روز کاملا خوب شدی. قبلا وقتی جیشت میومد قبلش گریه میکردی اما حالا دیگه گریه نکردی!

وقتی برگشتیم خونه هربار میذاشتیمت زمین یا روی تخت ، گریه سر میدادی تا اینکه ساعت 10 درحالیکه شیرمیخوردی بالاخره خوابت برد. منم ک خیلی خسته بودم کنارت ب خواب رفتم و بعد مدتی بلند شدم دیدم بابایی هم کنار تلویزیون خوابش برده.

برای آروم شدنت از سشوار استفاده میکردیم و آنی می خوابیدی.

برات 3 روز پیشش یه جغجغه خریدم که خیلی دوسش داری و در حالت آویزون بهش خیره میشی. اما هنوز نمیتونی بگیریش.